روز تولد ستاره ی زندگیم

ستاره ی کوچک من

 قشنگ ترین صدای زندگی تپش قلب توست و

با شکوه ترین روز دنیا  روز تولد توست پس برایمان

 بمان و بدان که عاشقانه دوستت داریم.

میلاد تو شیرین ترین بهانه ایست که می توان با آن به رنجهای زندگی هم دل بست

و در میان این روزهای شتابزده عاشقانه تر زیست. میلادتو معراج دستهایمان است

وقتی که عاشقانه تولدت را شکر می گوییم .

دخترم

ماه مهربانم

از روزی که صدایت در وجودم طنین انداز شد، شتاب تپیدن قلبم رو به فزونی یافت
امروز ثانیه ها نام تو را فریاد می زنند و من در اوج عشق، خود را در پستوی زمان تنها حس نمی کنم.

الینای من

عمرمن

میخوام از این روز واست بگم:

من آماده بودم تو رو به دنیا بیارم.من واسه به دنیا آوردنت از خونه ی خودمون که زابل بود اومدم مشهد یعنی زادگاه مامانو بابات.صبح روز چهار شنبه ٤ مرداد بابایی اومد خونه ی مامان بزرگ گوهر دنبالم.از اونجا با مامانی گوهر رفتیم دنبال مامانی طاهره بعدشم رفتیم بیمارستان .منو بردن اتاق زایمان و بقیه هم منتظر به دنیا اومدن تو شدن و بالاخره  تو اومدی..........      

من اون موقع بیهوش بودم اما بابایی میگه تو رو آوردن دم در زایشگاه و به بابایی و مامان بزرگا نشون دادن .بابایی تو اون لحظه اینقد خوشحال بوده که به تمام پرستارای بخش شیرینی داده .من که به هوش اومدم دیدم همه اومدن دیدنمون دیدن منو تو .کلی هم گلای خوشکل واسمون آوردن.  بابایی حسابی زحمت کشیده بود واسمون یه دسته گل بزرگ خریده بود اینم عکسش:

من منتظر این روز بودم که هر چه زودتر بینمت دستاتو بگیرمو صورتتو لمس کنم. وقتی تو رو آوردن کنارم کلی به خودم بالیدم از اینکه عجب نفسی رو به روی دنیا آوردم.  از خوشگلیت هر چی بگم کم گفتم :سفید مفیدو تپل مپل.قدت ٥٣ سانتیمتر و وزنت ٣٩٠٠ گرم بود.

وقت ملاقات همه اومدن مثل: مامان بزرگ گوهر.مامانی طاهره.باباجی عباس.عمه زهرا.دایی رضا. خاله مهسا وعمو حمید با نگارو نیما. دایی محمد با  زن دایی مریم  وپرهام .خاله های بابایی خاله سحر وشهلا

شب تو بیمارستان بودیم و صبح که مرخص شدیم  رفتیم خونه ی مامانی گوهر تا استراحت کنیم. اونجا مامان بزرگ حسابی منو تحویل گرفت وشرمندم کرد از غذا درست کردن واسه من گرفته تا نگهداری و مراقبت از تو.توی اون ده روزی که ا ونجا استراحت میکردم بابایی  هم رفت و امد داشت وشبا پیش ما میخوابید اما چه خوابی مگه تو میذاشتی هر شب از ساعت ١٠ شروع میکردی به گریه کردن تا ١٢ شب وقتی هم خسته میشدی میخوابیدی البته به خاطر این بود که شیر زیاد میخوردی  پیش دکترتم که بردم گفت :دخترتون نفخ شدید یا به اصطلاح پزشکی کولیک داره و به من چند راه واسه کمتر اذیت شدن تو پیشنهاد کرد به اضافه ی داروهای ضد نفخی که واسه گلم تجویز کرد. دقیقا تا ٥_٦ ماهگی نفخ داشتی و کم کمک بهترو بهتر شدی. بله عسلم بزرگ شدنت با همه ی شیرینیاش سختی های خودشم داشت .هر شب روزای اول چون من هنوز خوب نمیتونستم بشینمو رام برم بابا جونت بغلت میکرد و لالایی میخوند واست تا اروم میشدی و بالخره تو بغل بابایی میخوابیدی .اینم بگم بابا جونیت بابای خیلی حساسی بود و حتما باید خودش تورو میخوابوند. همینجا دوست دارم از تمام زحمتایی که بابا جونت و مامان بزرگ گوهر و مامانی طاهره واسه اون روزا کشیدن تشکر کنم و دست همشونو ببوسم که همراهیم کردن.

خیلی دوستون دارم

امیدوارم 

سایه ی 

همتون روی سرمون باشه

 از سمت راست: مامانی گوهر و مامانی طاهره

میخوام واست از روزای بعد بگم :بریم توی ادامه مطلب تا بگم:

دختر شیرینم

واست یه عکس از مهمونی شب 6 میذارم . یادمه توی ماه رمضون بود به همین خاطر خونه ی باباجی عباس یه سفره ی افطاری پهن کردیم و کلی مهمون دعوت کردیم .کلی هم هدیه (پول نقد)آوردن دست همشون درد نکنه.....

 چن تا عکس دیگه از مدل خوابیدنات که مثه بقیه ی کارات منحصر به فرده

الهی قربونت بره مادر

جوجو کوچولوی من

ای جان